Sana bebeğim derken hiç yanlış değilmişim bitanem.. Bunu bugünlerde daha iyi anladım...

 Yarın 7 Eylül 2008. Benim bebeğimin 19. doğumgünü. Bundan önceki 18'ini bensiz geçirdi ama bundan sonraki sonsuz günlerini benle yaşayacak o... Bunları yazarken ne kadar heyecanlıyım bilemezsin bebeğim. Yaklaşık 4-5 saattir mesajlaşmıyoruz. Msn'de değilim. Nerdesin bilmiyorum. Sen de beni bilmiyorsun. Ve eminim aklından ne kötü şeyler geçiriyorsun.. Aşkının seni unuttuğunu düşünüyorsun. Mesaj bile atmıyor diyorsun. Ama bilmiyorsun ki bebeğin senin için bunları yazıyor. Evet ne yazık ki yanında olamıyorum fiziksel olarak ama beni aradığında aynaya bakman yeterli. İçine bakman yeterli, tam kalbine.. Oradayım bebeğim, seni hiç bırakmayacağım. Belki evet, göremiyoruz birbirimizi. Ama nelere dayandık ki buna da dayanmayalım değil mi sevgilim?.. Bazen diyorsun ya ağlıyorum diye, o zaman içimden bir şeyler kopuyor.. Başını göğsüme yaslayıp ağlayamayacak olman senden çok bana koyuyor... Ama düşünüyorum, daha 17 yaşındayım ve seninle tanıştım. Bakıyorum önüme, seninle uzun bir hayat.. Kim karışabilecek bize? Kim önüne geçebilecek bunun? Kimse...Seni kurtaracağım, o zaman bol bol ağlayacaksın kucağımda.. Sonra sarılacaksın uzuun uzun... Ben de sarılacağım ve gözlerine bakıp ağlayarak (şu an yaptığım gibi) "Seni Seviyorum..!" diye haykıracağım. Bunları yazarken, gözyaşlarımı tutamıyorum, dayanamıyorum, yüzük parmağımda, seni düşünüyorum...Evet aynen bunu yapıyorum.. Sanki monitöre değil de çok uzaklara bakıyorum. Gözlerim seni, ellerim alt+tab'la msn'ini, yazdığın en küçük sevgi kelimesini,çok sevdiğim "alüü"nü arıyor. Ama hiçbiri yok şu an karşımda. Boş bir sayfa, bir sürü sekme, seni hatırlatan ama aslında seninle alakası olmayan birçok şey.. Düşünüyorum neden msn'i açmıyorum diye.. Açamam ki.. İçim rahat etmez... seni üzgün görürüm diye korkuyorum.. Görüceğimi biliyorum çünkü.. Ağlama diyemiyorum biliyorum ağlıyorsun. Hissetmiyorum sanıyorsun belki ama sen her ağladığında ben de ağlıyorum sevgilim. Hayatımda bu kadar değer verdiğim biri, sen ! Nasıl ağlarsın, daha küçücük bebeğimsin benim.. Daha doğmadın bile, yarın kalbimden dışarı çıkaracak seni Doktor Merve.. O kadar küçük, bir o kadar sevimli.. Kulağına adını fısıldayacak "cücüşümm?" diye.. Sonra onu tekrar yerine koyacak, kalbimin en derinlerine... Ve hayalim sana sarılacak "Sevgilimm.. Doğumgünün kutlu olsun..." diye... 

Asla üzülme bebeğim asla.. Biliyorum, görüyorum, hissediyorum acını.. Seni bu hayatta yalnız bırakmama için verme.. Beni hiç bırakma... Seni çok sevdiğimi bil.. Beni üzeceğini düşünerek yaşama, gelme yanıma... Beni mutlu ettiğini bil... Bebeğim olduğunu bil.. Sen benim için birgün değil, hergün doğdun.. Unutma, ilk seni seviyorum diyen de bendim....